Een moment van aandacht voor..

‍‍Verspreiding van de belevingskaarten en daarmee de bloemen, zorgt voor erkenning.

‍'Een klein gebaar, zoals het geven of versturen de belevingskaart, kan genoeg zijn om te laten weten dat jij aan iemand denkt. In de ruimte onder 'Voor jou' kan je een persoonlijke boodschap schrijven of open laten om de ontvanger zelf in te laten vullen. Zo heb je niet altijd woorden nodig om aan iemand te denken. Maar kun je wel zien hoe jouw gebaar letterlijk tot bloei komt.'

‍

‍‍

‍‍‍Verlies door afstand

Als moeder van twee dochters en oma van 5 kleinkinderen, vertel ik over de scheiding van onze jongste dochter. ‍

Vaderdag en Moederdag. Als moeder van twee dochters weet ik hoe deze dagen voelen. Vrolijke gezichtjes die trots hun knutselwerkje overhandigen tijdens een ontbijt op bed. Tot drie jaar geleden zag ik alleen dit beeld voor me. Ik wist niet beter. Inmiddels zie ik de verschillen iedere keer weer.  

Onze oudste dochter met de bekende opstelling. Samen, als gezin van vijf de dag doorbrengen. Onze jongste dochter niet. Sinds de scheiding leven zij en haar ex-partner ieder een eigen leven en zijn de kinderen op veel momenten niet bij haar. Ook deze Moederdag zal zij niet gewekt worden met de vrolijke snoetjes van haar kinderen. Zij brengt de ochtend alleen door. In de middag volgt de overdracht. Ook een woord waar je aan moet wennen.

Dit jaar op zondag 10 mei denk ik aan haar. Ze doet echt haar best, maar weten dat jouw kinderen op een andere plek de dag starten met je ex-man en zijn nieuwe partner, hun bonusmoeder, zal altijd wat met je gevoel doen. Ongeacht dat de verstandhouding tussen hen goed is.

Persoonlijk merk ik dat de feestdagen, maar ook vakanties sinds de scheiding een andere betekenis hebben gekregen. Het is altijd delen en rekening houden met en dat zal niet meer veranderen. Met het geven van deze prachtige kaart en mijn persoonlijke boodschap kan ik haar op mijn manier steunen.

‍

-

Om dit initiatief te steunen vertellen wij over de emigratie van onze enige dochter.

Je belt wel even, spreekt en ziet elkaar via een scherm, maar dat is toch anders. Echt samen opa en oma kunnen zijn zoals we het voor ogen hadden, kan niet. Geen wekelijkse, vaste oppasdag.

We weten het nog als de dag van gisteren. Onze dochter die op 23-jarige leeftijd vertrok naar Australië. We waren trots en zwaaiden haar uit op het vliegveld. Op de terugweg naar huis weet ik nog dat ik tegen mijn man zei: 'Ze komt toch wel terug naar Nederland?' Waarop hij nonchalant antwoordde; 'Ja, wat anders?'

Hoe anders werd het. Ze vond de liefde in Australië en verlengde haar verblijf. De oorspronkelijke zes maanden zijn inmiddels 12 jaar geworden. De trots die ik voelde op de dag dat we haar naar het vliegveld brachten, voel ik nog steeds. Ondanks dat ik in al die jaren met regelmaat heb gedacht; Wat als je nu hier in Nederland iemand had gevonden?'. Dan was je dichter bij ons gebleven en hadden we zoveel meer van je leven meegekregen. Vooral omdat zij onze enige dochter is en we met veel moeite haar hebben mogen krijgen.
‍
Inmiddels is zij met haar grote liefde getrouwd en ze hebben een zoontje gekregen. Wij proberen hun ieder jaar een paar weken te bezoeken, maar de kilometers afstand en de gezondheid van mijn man maken het niet makkelijker. Australië is ver. Echt ontzettend ver. Soms als het financiël lukt, komt zij naar Nederland. Maar ook dat is maar tijdelijk.

Op feestdagen, verjaardagen en Vaderdag en Moederdag voel je altijd een soort van gemis. Je belt wel even, spreekt en ziet elkaar via een scherm, maar dat is toch anders. Echt samen opa en oma kunnen zijn zoals we het voor ogen hadden, kan niet. Geen wekelijkse vaste oppasdag. Het enige wat mij dan troost geeft is dat ik weet dat zij het leven wat wij haar hebben mogen geven, invult met niets meer dan liefde.

‍

-

Twee zussen die elkaar steunen door vervreemding in hun gezin.

Altijd gedoe, nooit eens samen. En dan hoopten we weer op een volgende keer...

Heel veel in detail treden wil ik niet. We hebben helaas genoeg meegemaakt in ons leven wat de nodige energie, verdriet en gemis heeft gekost. Wel wil ik graag bijdragen aan wat Vaderdag en Moederdag of andere feestdagen voor ons betekenen. Bij ons was het altijd gedoe, nooit eens samen. En dan hoopten we weer op een volgende keer. Inmiddels weten mijn zus en ik wel dat die volgende keer niet meer gaat komen. Er is teveel gebeurd met onze ouders om dit nog ooit goed te maken.

Vervreemding binnen je eigen gezin. Dat is heftig. En daar wordt niet bij stil gestaan. Reclames op tv en radio geven alleen maar zicht aan de mooie, gezellige dagen die je samen viert. Alsof samen zijn iets vanzelfsprekends is. Voor ons niet. Het initiatief van Make a Memory kwam voorbij en ook al ken ik de stichting niet, ik voelde me toch gezien.

Ik bestel twee belevingskaarten. Eentje voor mezelf en eentje voor mijn zus. Omdat ze me begrijpt en weet hoe zwaar het is geweest. Begin dit jaar is zij zelf moeder geworden en met deze kaart en mijn persoonlijke berichtje hoop ik dat zij het gevoel voor Moederdag kan omzetten naar iets moois. Dat we haar eerste Moederdag op een mooie manier kunnen vieren. En dat we uiteindelijk het oude kunnen laten voor wat het is.

‍

‍

‍

Verlies door het leven

‍
Als vader van vier kinderen, steun ik dit initiatief. Ik heb vier kinderen om van te houden, twee om voor te zorgen.

In het eerste jaar krijg je genoeg berichtjes, maar daarna houdt het grotendeels op.

Ik ben getrouwd met een fantastische vrouw. Samen hebben wij vier kinderen: Ravi, Roan, Bodi en Nola.
Onze oudste zoon Ravi is in 2020 overleden. Mijn vrouw had ernstige zwangerschapsvergiftiging en vanwege complicaties na een vroeggeboorte blijft hij voor altijd 9 dagen oud. Twee jaar later is onze zoon Roan geboren na 15 weken, maar ook van hem hebben wij afscheid moeten nemen vanwege een chromosoomafwijking. Na zoveel pech hebben we uiteindelijk nog een zoon en dochter mogen verwelkomen. Wij ontvangen nu de tekeningen en knutselwerkjes van Bodi en Nola, maar we gaan op Vaderdag en Moederdag ook altijd langs de begraafplaats. We leren hen dat zij nog twee oudere broers hebben, die horen er altijd bij.

Als trotse vader van vier kinderen attendeerde mijn vrouw mij op dit prachtige initiatief van Make a Memory en ik begrijp de betekenis erg goed. Het sturen van een berichtje (of kaartje) is een kleine moeite. Niet alleen in het eerste of tweede jaar. Het is fijn als iemand zegt dat hij of zij aan je denkt. Voor mij en ik denk voor velen, is dat vaak al genoeg.

‍

-

Wij zijn al jaren gelukkig met elkaar en dromen al heel wat jaren van een prachtig gezin.

Ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn, maar toch doet het me elke keer weer pijn.

De periode voor Moederdag is erg moeilijk en confronterend. Ik ben al jaren gelukkig met mijn man, maar wij dromen al jaren van een prachtig gezin. Elke dag komen er reclames voorbij en in de winkel loop ik langs de schappen die gevuld zijn met mooie cadeautjes voor Moederdag of Vaderdag. Overal om me heen zie ik gezinnen en vrouwen die zwanger zijn. Ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn, maar toch doet het me elke keer weer pijn.

Soms probeer ik me een voorstelling te maken van hoe Moederdag voor mij eruit zou kunnen zien. Kleine voetstappen die naar onze slaapkamer lopen, een lekker ontbijtje op bed, een mooie tekening en een kinderstem die mama zegt. Ik blijf hoop houden dat het ons nog ooit gegund is om kinderen te mogen krijgen.

Op Moederdag ga ik altijd even bij mijn eigen moeder langs. We drinken een kopje koffie en ik geef haar een bosje bloemen. Mijn moeder weet en voelt dat deze dag voor mij moeilijk is. En ik vind het fijn dat ik dit met haar kan bespreken.

‍

Onze zoon Teun kreeg op 23-jarige leeftijd acute leukemie waaraan hij een aantal weken later overlijdt.

Vaderdag en Moederdag zijn erg moeilijk. Deze dagen sla ik het liefste over.

‍14 juni, een datum die je nooit vergeet. De dag dat wij terecht kwamen in een rollercoaster. Onze Teun, 23 jaar, kreeg op die dag de diagnose dat hij acute leukemie had. Hij is opgenomen in het ziekenhuis van Maastricht, waar hij zelf werkte als laborant op de kinderoncologie afdeling. We hadden hoop en gingen ervoor, Teun zou ervoor vechten. Drie weken later op 7 juli veranderde dit alles. Deze dag is hij door complicaties overleden. Onze grote trots was er niet meer.

En hoe moet je dan verder wanneer voor jou de wereld stilstaat? Wij hebben veel steun gehad van familie en in onze omgeving, dat is ontzettend waardevol. Want alles gaat maar gewoon door. Later volgen dan ook de feestdagen. Voor ons zonder Teun. Ook Vaderdag en Moederdag zijn erg moeilijk. Deze dagen sla ik het liefst over.

Steun vind ik in een appje, die ik krijg op zijn verjaardag, sterfdag of gewoon als een vriendin voelt dat het niet goed gaat. Een hartje of lieve tekst om te laten weten dat ze er voor je zijn of aan je denken doet zoveel. Dit doe ik op mijn beurt ook bij de mensen waarvan ik weet dat ze het moeilijk hebben. Ik heb inmiddels ook contact gekregen met een moeder die hetzelfde heeft meegemaakt, dat schept een band. We begrijpen elkaar zonder veel woorden.

‍

-

Met mijn 18 jaar weet ik dat ik zelf geen kinderen kan krijgen.

Het lijkt, vooral in deze periode, dat het thema ongewenste kinderloosheid niet wordt gezien en dat moeder zijn iets vanzelfsprekend is.

Ik ben 18 jaar en mijn baarmoeder is nooit verder ontwikkeld, waardoor ik dus altijd ongewenst kinderloos zal blijven. De oproep kwam op Facebook voorbij en ik vind het belangrijk om meer openheid te geven over dit onderwerp. Omdat ik het zelf, hoe moeilijk soms ook, het belangrijk vind.

In de periode van Moederdag komen er veel reclames voorbij in de winkels en op de socials. Dat zijn soms grote triggers en het doet me veel pijn en verdriet. Het lijkt, vooral in deze periode, dat het thema ongewenste kinderloosheid niet wordt gezien en dat moeder zijn iets vanzelfsprekend is. Wat fijn dat Make a Memory daar ruimte in geeft.

Ik merk ook dat mensen om me heen niet goed weten wat ze ermee aan moeten. Ik heb geen vriend of man waarmee ik deze pijn kan delen. Maar mensen kunnen er wel gewoon voor me zijn door simpel te vragen hoe het met me gaat. Dat ik kan vertellen hoe ik me voel, door te luisteren, me te laten uithuilen of een arm om me heen te slaan. Het gevoel geven dat ik word gezien en dat mijn pijn en verdriet er mag zijn.

‍

‍

-

Mijn vrouw en ik hebben drie kinderen. Zelf verloor ik op jonge leeftijd mijn vader, later ons tweejarige dochtertje.

Mensen vergeten soms dat Vaderdag ook een dag van gemis kan zijn en dat maakt het soms extra zwaar.

Op mijn vijftiende verloor ik mijn vader aan de gevolgen van kanker. Hij was toen 50 jaar. In 2017 werd ik zelf vader van onze dochter. Zij had een zeldzaam syndroom en was zeer ernstig meervoudig verstandelijk en lichamelijk beperkt. In 2019 is ook onze dochter op tweejarige leeftijd overleden. Deze verliezen draag ik altijd met me mee.

Vaderdag voelt voor mij als een moeilijke en beladen dag. Het is een dag die heel dubbel is. Aan de ene kant zijn er mooie momenten en herinneringen met onze kinderen. Maar aan de andere kant is er ook veel gemis. Ik mis mijn dochter en mijn vader. Mensen vergeten soms dat Vaderdag ook een dag van gemis kan zijn en dat maakt het soms extra zwaar.

Mensen kunnen daar gerust wat meer bij stilstaan. Dat betekent namelijk erg veel. Een simpel berichtje, iemand die zegt: Ik denk aan je. Je hoeft het niet op te lossen, maar gezien worden in dat gemis maakt een groot verschil.

‍

-

Na het afscheid nemen van mijn zoontje Givan bleef het stil in mijn leven.

Hoe vol het leven had moeten zijn, hoe leeg het nu is.

De zwangerschap van mijn zoontje kwam onverwachts, maar hij was erg gewenst. Ons zoontje Givan heeft aan het einde van de zwangerschap of tijdens de bevalling zuurstof tekort opgelopen en is geboren met een niet aangeboren hersenletsel. Door het uitzicht op het leven wat hij, maar ook wij zouden krijgen, hebben wij besloten afscheid van hem te nemen. Na zijn overlijden zijn wij bijna vijf jaar bezig geweest om nog een kindje te krijgen. Ook door middel van een fertiliteitstraject. Helaas is het ons niet gegund en is de relatie met de vader van Givan onlangs gestrand.

Ik ben nu 36 en ik blijf het al jaren moeilijk hebben met zijn jaardag en overlijdensdag. Ook vind ik de feestdagen heel confronterend. Vooral Moederdag. Ik ben moeder maar ik draag het nergens aan de buitenkant mee. Waardoor ik het gevoel heb dat ik maar vooral mijn zoontje vergeten wordt. Het erkennen en herinneren van Givan en mijn moederschap geven mij het beste gevoel. Zijn naam die genoemd wordt of ergens te zien is. Mij erkennen als moeder erkent ook dat hij er is geweest.

‍

-

‍Ik verloor mijn man vijftien jaar geleden. Onlangs overleed ook onze dochter op 31 jarige leeftijd.

Onze dochter liet twee jonge kindjes achter die nu hun moeder moeten missen. Deze Moederdag zal mij zwaar vallen.

Onze dochter was pas zestien toen haar vader, mijn man, in 2010 overleed. Het gemis en verdriet was groot en vooral bij zijn verjaardag stonden we daar extra bij stil. Samen. Aan Vaderdag deden wij meestal niet zo veel. Soms wel, soms niet.

Mijn dochter deed er wel alles aan om Moederdag samen te vieren. Vorig jaar had ze een zware operatie en toch had ze de moeite genomen om mij een kaartje te sturen met een kleinigheidje. Dat kaartje heeft een bijzondere plek gekregen en staat nu bij haar foto. Mijn dochter van 31 is onlangs overleden en ze liet twee jonge kindjes achter die nu hun moeder moeten missen. Deze Moederdag zal mij zwaar vallen. Ondanks het gemis en verdriet, wil ik wel proberen om die dag voor mezelf als voor mijn twee kleinkinderen in ere te blijven houden.

Mijn dochter volgde Make a Memory op Instagram. Daar kwam ik later achter. Bijzonder dat ik dit prachtige initiatief mag steunen met mijn woorden.

‍